Eg må finna ein skikkeleg galleri-løysing etter kvart.

Det har heller ikkje blitt så mykje bilete dei siste to vekene, så det var ikkje vits å skriva eit innlegg forrige veke. Det tar seg vel opp att nå som semesteret snart er over og eg får meir tid i heimen. No er det jo snart berre ein månad til jol.

Sist, men ikkje minst, må eg nemna at faster har bursdag idag. Gratla!

Ellers denne veka hadde me, som eg nemnte tidligare, vitjing av farmor og farfar på torsdag. Det syntes både dei og Maria var veldig kjekt. Nå er det berre 7 veker til neste gong. Tida går fort her i huset.

Til veka skal Maria på 6vekerskontroll, med måling av både vekt og lengde. Det blir spennande. Me ser jo at ho veks, men det er morosamt å få det talfesta.

På onsdag hadde me vitjing av grandtante Wenche og -onkel Svein. Dei virka svært stolte, og det kan jo komma til sin rett når med treng barnepass. Dei bur jo like i nærleiken.

I helga var det Halloween, og me drog på vitjing til grandtante Astrid, -onkel Joar og mine syskenbarn Andreas og Dag Mathias. Som eg skreiv for to veker sida, visste eg ikkje om noko ord som kunne beskrive forholdet mellom Maria og Dag Mathias. Me fann ut at om det ikkje finnes noko ord får me laga eit, så det blei «syskenbarnebarn»¹ . Kanskje eg burde leggja det til på Wiktionary?

Ein skulle tru at å dra på vitjing var ganske likegyldig for Maria, men då ho vart invitert oppi lekegrinda til Dag Mathias, var det stas. Ho fikk prøva leikane hans, men eg trur ikkje ho var heilt klar for det endå.

I det siste har Maria byrja å sova litt lengre om natta, gjerne 4 (og ein gang 5) timar framfor dei 3 timane det plar gå mellom måltida. Me prøvar derfor å venda ho betre til skilnaden mellom natt og dag med pysj og nattstell, så nå får me sjå korleis det går. Ho søv fortsatt, så eg skriv med begge henda.

På torsdag kjem farmor og farfar hit til byen for Olav Hodne si gravferd, og kjem hit på frukost. Det sett sikkert Maria pris på.

Når det gjeld oss “vaksne”, har Camilla fortsatt med blogginga si. Der finn dykk blant anna eit bilete av den vemmelige, men veldig gode kaka ho lagde til Halloween.
Eg har jobba vidare med Cell-programmeringa, og utan pause gjeng med vidare på ein ny oppgave neste veke. Denne gangen skal med programmera skjermkort. Eg kjenner eg må blogga noko geeky snart, men tida forsvinn. Nå har eg brukt nok tid på dette innlegget. Nå må eg gå og hjelpa mor.

1. Når rett skal vera rett var det Astrid som artikulerte det, men eg har tenkt på det sjølv før.

Camilla har byrja å blogga samt vore på trilletreff i den lokale kyrkja, mens eg har vore på skolen og programmert cell samt retta oppgåver.

Som dykk kan sjå av bileta har me fått montert den flotte elefant-uroa me fekk på babykurven me fekk låna av grandtante Astrid. Maria likar seg i den, gitt at ho er i humør til å sova.

Nå er me altså attende til kvardagen. På måndag glimra konsentrasjonen med sitt fråvær, men etter det har det gått betre. Med ein ny kvardag kjem nye vanar, og dei faller etter kvart på plass. Dei litt usikre forsøka frå den fyrste tida heime har blitt bytta ut med stadig meir effektive løysingar; og me plukkar opp betre løysingar og rutinar som dagane går. Eg trur me skal klara dette like bra som alle andre før oss.

Ja, nå har ho faktisk sovna i handa mi. Eg tør framleis ikkje leggja ho frå meg, så eg trenar meg på meir einhandstasting på resten av innlegget. Det kjem sikkert til hende ei anna dag. Eg byrjar å få ein teknikk her no;)

Etter ei veke med kvardag kjem det heldigvis helg. I denne fekk med vitjing av både onkel Fredrik og tante Åsne samt grandtante Astrid, -onkel Joar,  og mine syskenbarn Andreas Egil og Dag Mathias. Er det noko eige ord for forholdet mellom dei og Maria, eller er det berre tremenning sjølv om det kryssar ein generasjon? Nokon som veit?

Uansett, det var veldig hyggeleg. Joar stilte opp med både vaffelrøra og jern¹, så vertskapet berre kunne slappe av. Det var særs snilt. I helga blei det òg tid til å ta fleire bilete, så her er nokre fleire bilete av skatten vår, eit av onkel Oscar og nokre av Mathias:

1. Betre med eit jern for mykje enn eit for lite

I morgon er det diverre attende til skulebenken for min del, mens mamma blir att heime og tar seg av Maria. Til sumaren er det min tur, og eg gler meg allereie.

Eg ser ikkje fram til dei brutale morgonane som ligg framfor meg. Det er godt eg har ein ordentleg Moccamaster å trøsta meg med. Plutseleg forstår eg kvifor farmor og farfar drikk så mykje kaffi. Det starta sikkert då dei var småbarnsforeldre

I tida mellom forrige innlegg har det òg blitt tid til ein masse fotografering, så her har dykk nokre bilete å kosa dykk med. Ikkje heilt den store variasjonen endå, men den kjem nok i takt med at Maria veks. No har ho starta med å vera litt meir våken på dagtid, så det er ikkje fullt så mykje soving denne gongen.

Farmor og farfar var på vitjing denne helga, så det passa jo ekstra bra at dei fekk vitja oss heime, ikkje berre i den keisame sofagruppa som er tilbodet på Ullevål. Ellers har tida stort sett sprunge frå oss, men me har fått tid til å ta nokre bilete lell.

No sitt eg her og skriv litt mens Camilla matar Maria. Då har eg litt tid til overs å bruka på andres ønskjer, slike som faster sitt ønskje om fleire bilete. Nå er det nemlig Maria som styrer heimen her, og eit døgn for oss betyr 8 matingar av Maria kvar ~3. time. Med byssing, bleieskift, bading, trilleturar samt våre eigne behov som søvn, mat, etc eit hendig sted imellom.

Det er ein ny kvardag å venda seg til, men me tek utfordringane med strake armar når dei kjem. Eg hadde ikkje trudd at eg skulle vakna så raskt om nettene når plikten kallar, men det blir både mating og bleieskift i dei seine nattetimane¹.

Eg er spent på korleis det går når skulekvardagen kjem tilbake når min 14 dagar lange omsorgspermisjon tar slutt. Ein ting er sikkert; eg nyttar ikkje meir av ho på dette innlegget. Nå vil eg kosa meg med den lille familien min

Oppdatert: Som farmor og farfar skreiv i ein innspel nedanfor, stod fødselsannonsen på trykk i Stavanger Aftenblad idag. Eg har i tillegg lagt ut nokon nye bilete av Maria mens ho søv i senga si.

1. Ein natt trudde eg til døme at Maria sov oppå meg mens ho faktisk låg i senga si. Det tok nokre sekund før eg slutta å leita under dyna då eg høyrde skrika hennar.